CHAAI RADIO

             
<=กรุงเทพฯ,Thai <=อเมริกา, WashingtonDC <=รัสเซีย, Moscow <=เกียวโต,Japan

วันอังคารที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

ติดตรึง(Freeze)

23 พฤศจิกายน 2553

15.00 น.

"ตา ... ต๊า เรามาถึงช่องเขาขาดแล่วตา ภูเขาขาดแหว่งหายไปแยะเลยพวกถลุงภูเขา."

ฮือออออ .........

แล้ว อากาศเป็นไงบ้างดูท่า จะหนาวยัง?”

ไม่เลย ......... ไม่แน่ๆ ร้อนเปรี้ยงแหละ ข้างนอกรถแดดซะแจ่ม. แถมเราถาม พวกบนเขาเพชรบูรณ์บอกบนดอยเย็นเยียบ......... แต่พอลงมาพื้นราบร้อนตับแลบ...!

ตกลง แม่ตัว(สรรพนาม ขานนับกันในวงงาน) เขารู้เพื่อนตัวป่ะ?”

......... ยังไม่รู้.......... แม่เขารู้จักกันก๊ะเพื่อนเราคนนี้อยู่เคยมาเยือนที่เราทำงานบ่อย ขณะเรียนด้วยกัน.

ก็เดี๋ยวรถจอดเราจะโทร...............เราเตรียมใจเตรียมสติคืนนี้เราไปนอนบ้านเพื่อน.

ฮือออออออออ ................

นางแหล่ อิสเบลลา ให้การขณะตัวเธอเดินทางไปโดยรถยนต์โดยสารประจำทาง มุ่งหน้าสู่เมืองหมากขามหวาน

ในวันอันพรรคพวกเพื่อนฝูงต้องย้ำกล่าวบอกเล่าชวนเชิญให้สนุกเริงรื่นไปสมาลาเคราะห์ขอโทษขอโพยต่อพระแม่โพสพ แม่น้ำคงคามหานที อย่างที่เคยๆประพฤติปฏิบัติกันมา ในทุกๆปีสนุกสนานอย่างเคยเป็น แต่ปีนี้วันนี้นางแหล่ต้องเศร้าใจขื่นเฝื่อน ขมในใจ เหตุเพราะเสียเพื่อนไปอย่างไม่มีวันกลับ

ด้วยโรคภัยเบียดเบียนบีทา

ฮือออออ........... ปราชญ์ท่านหนึ่งก็บอกไว้ชัดเจนน้องเอ๋ย



พฤษภกาสร อีกกุญชรอันปลดปลง

โททนต์เสน่งคง สำคัญหมายในกายมี

นรชาติวางวาย มลายสิ้นทั้งอินทรีย์

สถิตทั่วแต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา



แป๊บๆ .... นะชีวิตคนเราน่ะมาแล้วก็ไป มาจากศูนย์ไปก็ไปศูนย์ ช่วงหายใจร่วมโลกกันนี่ทำเหอะ การอันยังประโยชน์ลงมือทำอย่างสุดใจ ทุ่มเทมันเข้าไป เราจะอยู่ด้วยกันไม่นานแน่ การอันไม่เบียดเบียน เกิดประโยชน์ยิ่งลงมือทำย้ำว่าต้องทำ.



ดู นักเรียนของเราครับ ........ แข็งแรงกันทั้งนั้นกระทรวงสาธารณสุขมาตรวจของเรา อัตราการเจ็บป่วยน้อยกว่าที่อื่น เด็กของเราทานมังสวิรัติทุกมื้อ พวกเราปลูกข้าวกันเอง โดยเด็กของเรา ไม่ใช้ปุ๋ยเคมีก่อนปลูกพวกเราสงบภาวนา แผ่เมตตา ผลผลิตข้าวของเราได้ หนึ่งพันหนึ่งร้อยกิโลกรัมต่อไร่ ผลผลิตสูงกว่างานการใช้ปุ๋ยวิทยาศาสตร์ครับ

.............. เฮ๊ยยยย เพื่อนเรานอนไม่หลับตลอดทั้งคืนเลย ...... ฉันต้องมีชีวิตต่อไปกับเรื่องแบบนี้หรือ ......... จะมีจะเป็นตลอดชีวิต..... ! ??........... ฉันเกลียดพวกมัน เกลียดทุกคน กับไอ้บ้าเหรียญตรานั่น มันเพื่ออะไร?

.................. เราต้องแก้แค้นไอ้พวกบ้านั่น ... ดูนั่นสิ ดูนั่นและดูนั่น ..............ฉันต้องการความสงบกลับคืนมา

หนูอยากให้พวกบ้านั่นถูกฆ่าตายแบบพ่อแม่น้องชายน้องสาวของหนูบ้าง ........หนูเกลียดพวกมัน ที่พรากชีวิตพวกหนู.

อืออออออออ ...........

...............................................................

............................................................... ?

แล้ว เราอยากให้เขากลับมาจริงหรือ....... ฉันกลัวว่า.....พอไอ้พวกนี้ออกไปแล้ว.............. มันจะไม่ยิ่งแย่กว่าที่ครั้งก่อน............ที่เป็นอยู่ รึ?”

ฮืออออออ...........

เอาน่ะ ให้มันเป็นไปทุกอย่างมันเป็นมาแล้วโดยลำดับ ไม่มีอะไรต้องกลับคืน......... ถอยหลังไม่ได้ ทุกอย่างต้องเดินหน้า.

จำไว้ผู้กล้าเราไม่ต้องการผู้แปรผัน ไม่ต้องการผู้อ่อนแอ ไม่ต้องการผู้ขี้ขลาด เราไม่ต้องการผู้สะเพร่า........งานใครก็งานมัน ..เข้มแข็ง ..และเดินหน้าต่อไป

สักพัก หลังฝุ่นผงตรลบทุกอย่างจะแกร่งขึ้น และหล่อหลอมให้เป็นบล็อกพิมพ์อันแข็งแกร่งหรอกน่ะ.

อีกสามวันข้างหน้าทางวัดไผ่เงินจะมีการทำบุญใหญ่ โดยพระทำบุญปัดรังควานให้กับวัด.

ไม่มีความคิดเห็น: