CHAAI RADIO

             
<=กรุงเทพฯ,Thai <=อเมริกา, WashingtonDC <=รัสเซีย, Moscow <=เกียวโต,Japan

วันเสาร์ที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2556

โอ้......มาดาม (Madame)


11 พฤษภาคม 2556
12.00 น.

            ด้วยเหตุว่ามันเป็นงาน.   งานคือสิ่งที่ต้องทำคือภารกิจ คือหน้าที่คือ บทบาท คือความรับผิดชอบ
            และที่ฉันอยู่มาเป็นตัวเป็นตนเป็นคนแกม หมู่สังคมคนได้ทุกวันนี้ก็เพราะมันนี่แหละ"งาน"   แม้บางครั้งจะอึดอัดไปบ้างอย่างวันนี้ที่กำลังเป็นอยู่ฉันก็ต้องทำ ต้องทน
            ".......อาเจ็ก"
            ".......เฮีย" 
            "เอ้อ.....หวัดดี...นี่ๆ  เชิญทางนี้เลย  มาๆ..มาดูกันเลย" 
          
             เดินเข้ามาทางประตูโรงเรียนคู่กันมา   อาเจ็กคือเจ้าของโรงเรียนแห่งนี้   ส่วนเฮียน่ะคือลูกค้าประจำของบริษัทเราที่เป็นผู้แนะนำผลิตภัณฑ์สินค้าของเราให้กับอาเจ็กได้ทราบ  และด้วยการบอกกล่าวแนะนำของเฮียนี่แหละฉันจึงได้มาพรีเซ็นต์งานของฉันที่นี่อีกครั้งหนึ่ง  อาเจ็กเดินนำหน้าฉันไปทางส่วนหลังอาคารเรียนหลังใหม่   ที่พวกช่างกำลังก่อสร้างอยู่แล้วก้มตัวมุดเข้าที่ต่ำแคบใต้ถุนอาคาร  ฉันมุดตามเข้าไป  ตั้งอยู่ต่อหน้าเราน่ะคือปั๊มพ์น้ำบาดาลแบบแรงดันสองทางปั๊มพ์ตัวนี้จะสูบน้ำใต้ดินผ่านท่อขนาดไดมิเตอร์นิ้วครึ่ง "จากน้ำบาดาลจะถูกดูดโดยปั๊มพ์  ขนาดหนึ่งจุดห้าแรงม้า  ผ่านท่อพลาสติคไปยังแท็งค์ขนาดความจุสองพันห้าร้อยลิตร  จากแท็งค์เก็บน้ำตัวนี้  จะติดตั้งปั๊มพ์ขนาดเท่าเดิมสองตัวแยกกันอยู่  แต่ละตัวทำหน้าที่ปั๊มพ์น้ำจ่ายไปยังอาคารสองอาคารของโรงเรียน  รวมความยาวของท่อพลาสติคทั้งหมดในเขตโรงเรียนประมาณสามร้อยเมตร"   ฉันจดบันทึกงานของฉันไว้  และในส่วนที่เป็นแปลนแสดงทางเดินของท่อทางน้ำนั้นฉันก็ใช้ดินสอวาดแสดงจุดที่ตั้งต่างๆเอาไว้ในอีกแผ่นหนึ่ง
             "เอ้อ......ใช่เลยถูกต้องแล้ว"
             เมื่อฉันแสดงแปลนการเดินและวางท่อน้ำให้อาเจ็กดูแกย้ำว่าถูกต้องตามที่ฉันเขียน       แล้วฉันก็เก็บไว้ในสมุดบันทึกการทำงาน  จากนั้นอาเจ็กก็พาฉันเดินเข้าไปดูตัวอย่างน้ำในห้องน้ำ
              "นี่ๆ...ดูนะลักษณะของน้ำ.มันเป็นแบบนี้"          
               ฉันดูแล้วก็โน้ตไว้  ซึ่งอันที่จริงฉันก็ไม่จำเป็นต้องเขียนโน้ตกรณีแบบนี้ที่เป็นและเห็นอยู่นี่หรอก  เพราะฉันคุ้นอยู่แล้วกับส่วนประกอบทางเคมีของน้ำบาดาลในเขตภูมิภาคนี้ คุ้นกับลักษณะอาการของมันจนชินแต่เพราะมันเป็นงานต้องทำต้องจดตามแบบฟอร์มงาน  และก็ด้วยปัญหาโครงสร้างทางโมเลกุลของน้ำของภูมิภาคเขตภูมิประเทศของภาคเรานี่แหละ   ที่ทำให้ฉันต้องวนเวียนยุ่งเกี่ยวกับการจัดการปัญหาเหล่านี้ให้กับลูกค้าของฉัน  อ๊ะ...ไม่ใช่ของฉันคนเดียวหรอกของบริษัทของเจ้านายฉันด้วยสิ 
              "นี่ๆคุณดูนะนานๆไปมันเกาะตัวเลื่อมพราวเต็มผนังห้องเลยนี่...ดูเอา" 
               ".......อ้อ" 
                ฉันดูแล้วก็คลำดูแถมมะเหงกฉันก็เคาะมันกอ๊กๆทีหนึ่ง  แล้วฉันก็จด..... "ตะกรันโปแตสเกาะผนังแข็ง
                "และเวลาเราเปิดน้ำนะ  เมื่อแห้งแล้ว  นี่ดูมันจะเป็นคราบเป็นด่างขาว เป็นรอยเป็นด่างดวงเต็มอยู่นี่ตามขอบอ่างขอบซิงค์"  
                 แง๋และ....อาเจ็กเอ๋ยมันย่อมเป็นอาการแบบนี้แน่นอน
                "นี่นะจะบอกให้.......ไม่รู้ละผมต้องได้กินเปอร์เซ็นต์กับคุณสิบเปอร์เซนต์นะไม่งั้นผมไม่แนะนำลูกค้ารายต่อไปให้นะ"
                 อ๊ะ.....แหมเฮียน่อเฮียว่ากันอีตรงเรื่องเงินที่ควรจะได้ตรงประเด็นเลยนิ?ถึงลูกถึงคนตีแสกหน้าจังๆเลยน่อ  ขณะที่ฉันก้มๆเงยๆอยู่ในห้องน้ำกับอาเจ็กเฮียแกก็เข้ามาสมทบพร้อมกับคำพูดชิงเอาประโยชน์เข้าสู่ตัวทันที  เอาน่ะเฮียนะ...เดียวค่อยคุยกันน่ะ
                 "ไม่รู้ล่ะถ้าอยากได้ลูกค้ารายต่อไป  ผมต้องได้สิบเปอร์เซ็นต์นะ"
                  เด็ดขาดจริงๆเฮียคนนี้.
                  ลูกค้าแต่ละรายของฉันนี่กว่าจะจบขั้นตอนตกลงซื้อขายกันได้ทำเอาฉันมึนไปนักต่อนัก  อย่างกรณีเฮียนี่ อีตอนที่ฉันไปพรีเซ็นต์งานของฉันให้แกฟังนั่นทำเอาฉันถอดใจ ไม่ไหวมั้ง........เฮียแกเล่นถามซะจนละเอียดยิบไม่ให้มีจุดรั่วไหลได้เลย      จนน้องฝ่ายติดตั้งที่ไปด้วยกันกับฉันสะกิดบอกฉัน พอๆพี่พอ...ไม่ขายอย่าขาย   ไม่ซื้ออย่าซื้อคนอะไรลวดลายจัง!โดยผัสสะอันยุ่งยากขณะพูดคุยกันต่อหน้าเฮีย  ที่มีท่าทีกวนโอ๊ยน้องเขานั่น  สำหรับฉันแล้ว  ฉันว่านั่นมันคือความเป็นปรกติประจำตัวของแต่ละคนนะ  ลูกร้อยพ่อพันแม่ในโลกเรานี้จะให้เขาเหมือนเรา  และจะให้เราเหมือนเขานี่เป็นไปไม่ได้หรอก   คนเฒ่าคนแกเคยบอกสอนฉันเรื่องการอยู่ในฝูงหมู่คนนี่  ทำให้ฉันเรียนรู้และเข้าใจผู้คนหลากหลายแบบหลายชนิดนัก   เพราะคนแต่ละคนไม่เหมือนกันที่ฉันพบปะในชีวิตประจำวัน  และชีวิตการทำงานของฉัน  อย่างกับเฮียนี่ในขณะที่น้องฝ่ายติดตั้งเขาถอดใจแต่ฉันยังเสนอหน้าประชันแลกเปลี่ยนเรื่องงานกับแกอย่างไม่หวั่นไหวถามมาเหอะที่เป็นงานของฉันทุกแง่ทุกมุมเฮียเอ๋ย  ผลิตภัณฑ์ของบริษัทเรามีมาตรฐานสูงทางอุตสาหกรรม  โดยสถาบันอุตสาหกรรมทางยุโรปสองสถาบันเขาการันตีให้กับเราอย่างสง่างามแล้ว   ทุกอย่างที่ฉันพรีเซ็นต์ให้เฮียฟังนั่นไม่โกหกขี้ตั๊วเบะเบ้ดอกเฮียเอ๋ย   เครื่องหมายประกันคุณภาพของสองสถาบันอันเลื่องชื่อเป็นประกันชัดแจ้ง 
                  แล้วไง.....ในที่สุด   เพราะคนแต่ละคนไม่เหมือนกันอย่างที่ฉันเข้าใจ  ซึ่งเฮียแกก็บอกตกลงยอมรับ  และซื้อใช้ผลิตภัณฑ์ของบริษัทเรา  เพื่อคุณภาพงานที่ดียิ่งขึ้นของธุรกิจงานผลิตพลาสติคขึ้นรูปของเฮียแก
                  "ผมจ่ายเงินสดเลยนะ  ไม่ผ่อนล่ะขี้เกียจผ่อน  ดีไม่ดีเดี๋ยวรู้กัน  แต่ถ้าไม่เกิดผลท่อน้ำผมไม่สะอาดนะคืนเลย  มาเอาเครื่องคุณคืนไปเอาเงินผมกลับมานะ  โอเค" 
                  ไหม๊ล่ะ........?แกเด็ดขาดขนาดไหนคนแบบนี้     จนกระทั่งวันนี้จะสองปีแล้วที่ผลิตภัณฑ์บริษัทเราติดตั้งในโรงงานของเฮียแก   และเมื่อสัปดาห์ที่แล้วนี่เฮียแกก็โทรศัพท์มาเชิญชวนฉันด้วยตัวแกเอ็ง
                  "นี่คุณทำอะไรอยู่จะเอาไหม๊ล่ะลูกค้าน่ะ........เอาไม่เอา?" 
                  เพียงได้ยินน้ำเสียงของเฮียฉันก็แทบจะกราบผ่านทางโทรศัพท์ไปแล้วพระเจ้าของฉัน กราบขอบพระคุณเฮียเป็นอย่างสูง.
                       ---------------------------          
                
                  "เอาล่ะ......ฉันคุยกับเขาเรียบร้อยแล้วต้องจ่ายเงินสดเท่านั้นสินค้าจึงจะออกไปได้"
                   และนี่ก็เป็นเครื่องเตือนสำนึกสติของฉันอีกเรื่องหนึ่ง ในข้อที่ว่าคนเราไม่เหมือนกัน  แต่ต้องพบกัน อยู่ด้วยกันทำงานด้วยกัน  แถมคนๆนี้เป็นนายผู้มีพลังเหนือฉัน   ก็ที่แล้วๆมานั่นงานการขายผลิตภัณฑ์ของบริษัทเราทำกันมาอย่างราบรื่นระหว่างเรากับลูกค้า  โอนหย่อนผ่อนให้กันตามสะดวก สุดแท้แต่ลูกค้าว่าจะสะดวกจ่ายกับบริษัทอย่างใด    บ้างก็จ่ายเช็คบ้างก็จ่ายเงินสด   บ้างก็จ่ายเป็นงวดๆไป  ก็ทำกันเช่นนี้โดยลำดับมา ทุกครั้งที่มีการซื้อขายทางเราคนทำงานให้บริษัทก็มีหนังสือสัญญาที่ทำขึ้นอย่างถูกต้องตามหลักข้อกฎหมายทุกประการจัดเก็บไว้เป็นหลักฐานทุกรายไป   แต่มาวันนี้มาดามผู้เป็นภรรยาของนายฝรั่งออกมาสั่งการแบบนี้  ทำเอาพวกเราพนักงานอ้ำอึ้งไปตามๆกัน...พูดไม่ออก  เพื่อนร่วมงานของฉันหลายคนเริ่มซุบซุบงุบงิบจับกลุ่มกันแบบในละครทีวีเวลานายเผลอแล้วทุกคนก็พูดๆๆๆๆๆๆๆๆ........พูดถึงระบบงานที่ทุกคนกำลังประสบอยู่ 
                  "นั่นสินะเราหรือกว่าจะเข้าพบลูกค้าแต่ละรายได้.......โอยยย...แย่เลย"  
                  ฝ่ายเซลล์เอ็นจิเนียร์พร่ำรำพันให้เพื่อนฟัง  
                  "แต่ฉันสิแย่เลยขายก็ขายได้แล้วลูกค้าเขาโอเค.....แต่ดันมาเจอเรื่องแบบนี้......ต้องจ่ายเงินสดนะ..สดเท่านั้นดู๊...?"
                  เวลานี้ระบบงานของพวกเรากำลังป่วนอย่างหนัก 
                  "รถฉันยังไม่หมดงวดเลย.....!!"
                  "บ้านที่แม่ฉันอยู่  ฉันก็ยังต้องส่งให้แม่ทุกเดือน ????"
                  พวกเพื่อนๆแต่ละคนที่หันหน้าปรึกษาหารือกัน  บอกเป็นนัยๆว่าขืนอยู่กันแบบนี้ดูเหมือนทุกคนจะถอดใจแล้ว ด้วยว่างานถูกทำให้ไขว้เขวจากระบบที่ควรจะเป็น แต่ทุกคนก็มีภาระของตัวเอ็งอย่างที่เป็น
                  "ผมสิแย่....ลูกสองเมียสี่ ต๊ายทั้งสองลูก...ผม" 
                  น้องช่างฝ่ายติดตั้งบ่นแบบสนุกแกมเซ็งให้พรรคพวกฟัง  เขาเป็นคนหนุ่มวู่วามที่ยังไม่มีภาระรับผิดชอบแบบพวกเรา   "เอาน่ะคนเราไม่เหมือนกัน  แต่ต้องอยู่ด้วยกันต้องคบกันทำงานด้วยกัน" ต้องมีซักจุด ซักข้อหนึ่งหรอกน่าที่ต้องจูนเข้าหากันได้นะ   
                  ก็แปลกดีเน๊อะฉันทำงานกับฺ บอส มาตั้งห้าปีแล้ว เมื่อสองเดือนที่แล้วขณะพวกเราพัลวันยุ่งเหยิงอยู่กับงานของแต่ละคนอยู่ เธอผู้นี้ก็เดินลุยย่ำเข้าไปถึงโต๊ะบอสทันที   ซึ่งก็ทำให้พวกเราทุกคนเป็นงงกันพอสมควร
                  " นี่ khoon  Chonlanet เป็น Madam ผม krab "
                   เอ้อน่อ...... มาดาม..เอ้ามาดามก็มาดาม
                  "ดิฉันก็ทำงายขายเหมือนๆกับพวกคุณแหละค่า"
                 จำได้มาดามของบอสทักทายพวกเราวันแรกที่บอสแนะนำ
                  "ช่วยอุดหนุนดิฉันหน่อยนะค๊ะ"
                   พวกเราดูโล่งใจที่ผู้ที่เป็นมาดามของบอสทำตัวเป็นกันเอ็งกับเราชาวพนักงาน  วันนั้นดูพวกเราตื่นเต้นกันใหญ่ กับมาดามของบอส เธอเป็นคนสวยและปราดเปรียวแบบพวกโฆษณาผลิตภัณฑ์ ในทีวี  ข่าวเรื่องบอสมีมาดามกระจายไปทางไอซีคิวสู่พวกเพื่อนสำนักงานต่างจังหวัดภายในไม่กี่นาที  ทุกคนทราบ  แถมด้วยจริตของเพื่อนบางคนที่อยากคุ้นเคยใกล้ชิดกับมาดาม  เพื่อนบางคนก็เสนอตัวรับเครื่องสำอางค์ของมาดามมาเสนอขายในวงหมู่เพื่อนๆด้วยกันผ่านทางอินเตอร์เนตจากเพื่อนสู่เพื่อน  พวกเราก็ซื้อกันซื้อของซื้อใจซื้อมาดามซื้อความใกล้ชิด สนุกกัน
                  และเวลาขายเครื่องสำอางค์ของมาดามพวกเราก็ขายกันได้ไม่นานนัก  มาดามก็หยุดเทคแคร์พวกเราบอกขี้เกียจขายแล้วของพรรค์นั้น
                  "พอแล้วขายของให้คนอื่นเขาร่ำรวย.......และพวกเราก็ไม่ต้องขายให้พวกเขาอีกแล้ว"
                   มาดามว่าไงเราก็ว่าตามล่ะเอ้อนะ....ก็ไม่ว่ากันไม่ขายก็ไม่ขายที่พากันขายๆน่ะเพราะหนึ่งมาดามเป็นตัวตั้งตัวตี สองเปอร์เซ็นต์การขายในวงหมู่พรรคพวกที่อุดหนุนกันนั่นก็ดูดีน่าทำเป็นงานเสริมทำนองนั้น และวันนี้มาดามก็เข้ามาสั่งงานในบริษัทของบอส 
                   "..........ฉันคุยกับเขาเรียบร้อยแล้วต้องจ่ายเงินสดเท่านั้น  สินค้าจึงจะออกไปได้"
                   ".........อ๋อย "
                   "...........โอยยยย?"
                  โอ้.......มาดามถอดสูตรการขายมาจากตำรับงานขายเครื่องสำอางค์นั่นเลยเชียว......หนึ่งชุดเครื่องสำอางค์แบบครบเซ็ทน่ะพันแปดร้อยเงื่อนไขคือลูกค้าจ่ายสด  กับผลิตภัณฑ์งานทางอุตสาหกรรมสำหรับดูแลจัดการระบบน้ำในโรงงาน  แพ็คเก็จแบบธรรมดาขนาดเล็กสุดนี่ราคาแปดหมื่นห้าพันบาท ขนาดใหญ่สุดล้านกว่า 
                   ".....เงินสดเท่านั้นสินค้าจึงจะออกไปได้" โอ้......มาดาม ไม่ทราบว่าพวกสำนักงานตามประเทศในแถบเอเชียอีกห้าประเทศจะได้รับคำสั่งนี้ไหมหนอ......โอ้.......บอส
                   แม้บางครั้งมันจะอึดอัดไปบ้างอย่างวันนี้ที่กำลังเป็นอยู่  ฉันก็ต้องทำ  ต้องทน  "โอ้มาดาม! " เพราะคนเราไม่เหมือนกัน.
จุมมะลี คำภมัย - [ 4 ก.ค. 46 ]

ไม่มีความคิดเห็น: